Is jouw zelfwaardering afhankelijk van mannelijke aandacht?

zelfwaardering

India, waar ik momenteel op reis ben, nodigt mij enigszins gedwongen uit om het verleidingsspelletje, waar ik zo aan gewend ben, los te laten. Hier negeer je namelijk gewoon iedereen, simpelweg omdat dat het veiligst is en eigenlijk het enige is wat je kunt doen om fatsoenlijk als vrouw alleen door het land te reizen.

Op mezelf aangewezen

Deze tactiek legt een interessant gat bloot; het ontbreekt me hierdoor namelijk aan de welkome bevestiging die ik normaal krijg van het andere geslacht (de massa’s kwijlende Indiase mannen tellen niet mee, aangezien die aandacht puur gebaseerd is op mijn wit-zijn) en dit maakt dat ik aangewezen ben op mijn eigen portie zelfwaardering.

Onderliggende overtuiging

Daarnaast wordt het mij confronterend duidelijk welke onderliggende overtuiging er in mijn systeem gebakken zit; hoe knapper of interessanter de knul, hoe hoger mijn zelfwaarde. Want met de knapste man aan je zijde, ben jij ook de moeite waard toch? Oftewel; deze dame wil graag gezien worden. Ik heb het nodig dat anderen me zien.

Ik-ben-beter-dan-de-rest medaille

Misschien is dat wat we allemaal wel willen. Misschien kijken we daarom als vrouwen, lees: ik, eerst de ruimte rond welke concurrerende geslachtsgenoten er zijn, om er vervolgens een shitty story over hun leven bij te bedenken, zodat ik toch die klaarblijkelijk nog nodige voorsprong in de wacht sleep. Dit alles in de hoop dat die interessante man mijn persona verkiest en me dat gekoesterde ‘de-moeite-waardheids’ brevet verschaft. Of de ‘ik-ben-beter-dan-de-rest’ medaille.

Overgeslagen

Wat is dat toch? Waar zijn we toch met z’n allen mee bezig? Het wordt mij hier in India duidelijk; ik kan het voelen wanneer ik er weer inzit. Wanneer ik mijzelf, zodra ik de straat opga, loop te vergelijken met iedere zanderige-blonde-strakke-buik-bohemian chick. Ik begin mijzelf af te fikken dat ik niks waard ben en dat het logisch is dat iedere gebruinde beachboy de andere kant op kijkt en mij overslaat in z’n observatierondje.

Ik mag gewoon ‘zijn’

Een moment kom ik ervan los. Krijg ik de mogelijkheid te observeren wat ik aan het doen ben. Ik heb iets nodig. De bevestiging van de ander dat ik ertoe doe. Ook ik wil gezien worden en daar is mijn zelfwaardering in dit geval van afhankelijk. Maar wat als ik niks meer hoef te zijn, als ik niets meer hoef te bereiken, als ik niet meer bevestigd hoeft te worden door de hotshots. Fuck, wat voor een ruimte ontstaat er dan! Dan mag ik gewoon ik zijn. Los van oordelen. Los van prestaties. En ik kan er een moment contact mee maken. Even loop ik daar in al die vrijheid. Helemaal los van collectieve bullshit. Van het getouwtrek om aandacht. Van al het energievretende vergelijk.

Enkel mijzelf zijn

Ik voel dat ik steeds dichter bij deze bevrijdende staat van zijn kom. Los van het flirten wat in mijn geval niet uit een pure beweging komt. Het is een aanwensel dat ik mezelf eigen heb gemaakt, vanuit een behoefte of de angst m’n prins op het witte paard of gewoon die one-night- stand mis te lopen. Maar alles wat ik nodig heb, komt me toe. Daar hoef ik helemaal niks voor te doen, ‘enkel’ mezelf zijn.

Lenneke Timmermans

————————————————————————————————————

Wil jij ook wekelijks de beste blogs en boekentips ontvangen? Meld je dan hier aan en ontvang ★YOUR WEEKLY SHINE★ als eerste in je inbox!

Enneh… volg je ons eigenlijk al op Facebook? Jouw dagelijkse dosis Shine! direct op je tijdlijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *