Hartjes op je route

Hartjes

Hartjes. Zolang als ik me kan herinneren hou ik ervan. Een hele verzameling kwam je vroeger tegen op mijn kamer. Het dekbedovertrek, kaftpapier voor m’n schoolboeken, agenda’s, schrijfboekjes, zelfgemaakte kussens. Hartjes kleurden de boel.

Een roep om liefde?

Zou het een roep om meer liefde geweest kunnen zijn? Was het gewoon een no-nonsense meisjes-ding? Of wilde ik mijzelf iets vertellen, zonder dat ik daar bewust van was? Ik weet het niet..

Ik kan er niet omheen

Wat ik wel weet is dat ik nog steeds in alles overal om mij heen hartjes zie en tegenkom. En ik hou er ook nog steeds van! Ik teken ze te pas en te onpas op willekeurige papiertjes, voor mijzelf en voor een ander, in het zand, op motorkappen als het gesneeuwd heeft, op beslagen spiegels, of maak een hartvorm met honing op mn rijstwafel. De exemplaren die ik vind om mee te nemen, zoals steentjes, blaadjes, houtjes en door de zee versleten en vervormde schelpjes sieren menig vensterbank in de oude boerderij waar we wonen. Ik zoek er niet naar, ik vind ze gewoon, ze liggen voor m’n neus, meestal kan ik er niet omheen, terwijl een ander er nietsvermoedend langs loopt. Ze brengen altijd een tevreden lach op mijn gezicht!

Is het een teken?

Vandaag zag ik er ook weer een paar en ik werd verrast door een aantal ongewone vragen. Wat als ik Zelf deze hartjes allemaal heb ‘neergelegd’? Als zijnde een soort helpende hand tijdens deze levensreis? Niet door mij als persoon, maar door hoger bewustzijn? Ik ben tenslotte degene die ze ziet en vindt, als ze voor iemand anders bestemd waren dan had die andere persoon ze wel gevonden, toch? Stel dat dit leven ‘mijn eigen gedroomde droom’ is? Stel dat dit leven geen ‘werkelijkheid’ is maar een droom, waarvan het de bedoeling is dat ik wakker word in de droom en mij vervolgens herinner dat het allemaal een droom is? En dat de hartjes mij helpen om ‘terug’ naar Huis te keren, naar de wakkere staat, waar ik in feite al ‘ben’? Klinkt best fijn…

It’s al in the game

Soms droom ik ’s nachts namelijk zo écht, dat als ik wakker word ik het vreemd vind dat ik de betreffende droom als een droom omschrijf terwijl het zo levensecht is, en tegelijkertijd mijn leven beschouw als werkelijkheid terwijl die óók levensecht is. Wat is dan werkelijk écht? Is dit leven wel werkelijk of is het toch (ook) een droom, gedroomd vanuit een ander, hoger perspectief, met als doel van dit hele ‘levensdroomspel’ mij te herinneren dat het allemaal een droom is en dat alles en iedereen in deze droom (die we het leven noemen) ook bedacht is door ‘mijzelf’, wie of wat dat dan ook is. Ik zei al, ongewone vragen… ?

De weg terug naar huis

Als ik werkelijk droom, en dit leven droom ik op hetzelfde moment dat ik de droom beleef, dan ben ik nu aan het ontwaken ín die droom. Dan herinner ik mij weer dat ik niet dit lijf ben, maar iets ‘anders’, iets wat ik niet kan zien maar enkel kan ervaren. Enkel kan zijn. Wat ik dus al BEN, als constante, onder de laag van veranderende materie. Het lijkt, nu ik dit schrijf, ook alsof ik mij inderdaad herinner dat ik al die hartensteentjes, blaadjes, wolken en schelpjes en waar ik al nog meer hartjes in zie, zélf als het ware geplaatst heb in mijn droom, als symbool om me zo te helpen herinneren aan de weg ‘terug’ naar huis. Net zoals in klein duimpje. Niet als een roep om meer liefde, maar eerder alsof ze willen zeggen: “De weg terug naar huis, naar je wakkere staat van zijn, is middels Liefde”…

LIEFDE!

Liefde met een hoofdletter staat in mijn ogen gelijk aan eenheid, aan heelheid, aan vrijheid, en, eigenlijk aan pure oordeelloosheid (volgens de spelling is dit niet eens een woord…). Liefde IS gewoon, vrij van alles. Als Liefde mij de weg terug naar huis leidt, dan mag ik dus ‘leren’ om iedereen en alles (lees: mijzelf..) oordeelloos te bezien, iedereen en elke situatie te bevrijden van ‘mijn’ zogenaamde opgelegde (en hoogstwaarschijnlijk onbewuste) ‘schuld’. Ergens klinkt het logisch. Want hoeveel meer liefdevoller ik de laatste jaren ook ben geworden, nog steeds buitelen er oordelen betreffende situaties of personen (lees: mijzelf) soms nog over elkaar heen. Hardnekkig puntje van het ego laten we maar zeggen, die zo de gedachte dat we afgescheiden zijn in stand denkt te houden. Gelukkig heb ik mijn heeeele leven (en misschien nog wel meer) de tijd om dit te leren en wordt er ‘ergens vandaan’ rijkelijk met hartjes gestrooid, blijkbaar kan ik het gebruiken ?

♥ Marjolein
 

————————————————————————————————————

★ Save the Date Early Birds ★


Op zondag 1 oktober as. vindt in Amsterdam de volgende Shine! Circle Sessie plaats! We hebben weer een geweldig programma met als thema: Naar meer Zelfliefde!

We gaan actief aan de slag met dit onderwerp en gastspreker Jan Geurtz geeft een interactieve lezing.

Ook werken de volgende coaches en trainers mee aan de dag: Deborah van Aelst (van de dagelijkse Dagenergie), Marjolein Fletterman, Ester de Vos en Caroline Laan (initiatiefnemer)

Wil jij dus een dag lang geïnspireerd worden en aan de slag met dit onderwerp?

Tot 3 september as. koop je jouw Early Bird ticket tegen een tientje korting.

Meet you in de Circle ladies!


Ga voor programma info en ticketverkoop naar:

shine-circle-sessie-1-oktober-2017

3 Comments

  • Gyonne schreef:

    Waw! Dit gaat voor mijn gevoel gewoon over mij. Dankjewel!
    Ik zie dit hele verhaal ook als een groot hartje, een teken.

    ♡♡

  • Marlien Brouns schreef:

    Wat leuk Marjolein, ik ben ook zo’n hartjesmens! Stenen in hartvorm, de kleinkinderen zijn altijd op zoek voor mij. Ik versier, net als je moeder, paaseieren, en ook daarop veel hartjes. Het valt mij op dat veel mensen die ook leuk vinden. Zal je een foto sturen, even zoeken. Groetjes en nog veel succes! ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *