Constructief omgaan met kwaadheid of frustratie

Onlangs las ik in een boek hoe kwaadheid en frustratie zich in je lichaam kunnen omzetten tot bv. kankercellen. Het zette me aan het denken. Zo voelde ik de laatste tijd veel frustratie, irritatie en zelfs radicale kwaadheid, tegenover medewerksters, mijn man, maar ook mezelf. Het was me duidelijk dat ik kwaadheid niet genoeg kanaliseer, waardoor ik met een rugzakje zit, dat er dan disproportioneel uitkomt op andere tijdstippen.

Darmpijn

Dat rugzakje verwijst naar iets externs, terwijl het hier duidelijk gaat om een interne opbouw van kwade gevoelens. Een tweetal weken geleden had ik veel pijn in mijn darmen. Dit is iets waar ik normaal niet op bots. Ik ging er zelfs mee naar de dokter, wat ik zo ongeveer eens per jaar doe, want het voelde serieus. En ja, het was een serieuze verkramping! ‘Niets ernstigs’, maar alles zat vast. Ook op een craniosessie kort daarna werd bevestigd: mijn levenskracht zat energetisch helemaal vast en verkrampt. Een zeer onprettig gevoel dat ik maar al te vaak gekend heb in mijn leven: de angstreactie FREEZE op stress.

Heling

Ik voel dat dit nu geheeld mag worden. Ik zie het als een uitnodiging om te groeien naar een andere manier van leven, van omgaan met stress. Zo merk ik bv. op dat ik vaak wegvlucht onder spanning. Ook in het verleden ben ik geregeld gewoon mijn heil elders gaan zoeken qua vrienden, job, hobby, als het serieus botste. Niet dat dit niet heilzaam was 🙂 maar ondertussen heb ik geleerd om eerst de probleemsituatie aan te pakken, door ze te erkennen, erover te spreken en eventueel samen een oplossing te vinden. Dat merkte ik toen ik onlangs aan mezelf durfde toegeven dat de flow er niet inzit met mijn assistente.

Stressreacties

Eerst komt er die natuurlijke schrikreactie op met zelfkritische en pessimistische gedachten zoals :”och nee, hoe kon ik zo stom zijn en dit niet eerder aanvoelen”, “ik kan mijn vooruitbetaalde investering nooit terugkrijgen”, … maar dit was voor mij een kans om mijn angst en oude FREEZE reactie onder ogen te komen. Ook hier bevroor ik als het ware, door mezelf al maanden te verdoven en het niet aan mezelf toe te geven dat het niet werkte, om te kunnen blijven doorgaan. Zelfs met dagelijkse meditatie practice duurde het een poos voordat ik barstte en toegaf aan mezelf (en anderen) dat ik het niet meer aankon zo.

Win-win situatie

Ik besliste om het eventjes te laten bezinken en met zelf-compassie mezelf hierin te behandelen. Hierdoor kon ik na een weekje van intense gevoelens van angst, kwaadheid, frustratie, eenzaamheid, toch weer verbinding maken met mijn kracht. Door in mijn kracht te staan zag ik heel helder wat me te doen stond en deed ik dat ook. Ik bleef contact houden met het grootste stuk in mezelf, die heel begripvol en vriendelijk is naar anderen toe. Maar ik gaf tezelfdertijd uiting aan dat stuk van mezelf dat kwaad was en verandering wou. Het leidde uiteindelijk tot een win-win situatie. We konden afstemmen op elkaar, beiden verwoorden hoe het niet goed voelde en kijken voor een ideale oplossing om de samenwerking in schoonheid te beëindigen.

Groeisprong

Dit is voor mij een groeisprong! Het lijkt alsof de laatste tijd echt al mijn red buttons ingedrukt worden om me te testen hierop. Zo had ik onlangs een bijzonder ontvlambare woordenwisseling met mijn man. Iets wat hij zei, herinnerde me zo hard aan een supermoeilijke situatie, dat ik meteen weer in die angstige FREEZE reactie schoot. Dat betekent concreet dat ik doorging met mijn bezigheid (koken en ons baby’tje dan eten geven), maar zelf écht op koken stond.

Bijna imploderen

Een zeer frustrerend gevoel: ik zou het willen uitschreeuwen, maar ik blijf gewoon doordoen waarmee ik bezig ben. Alsof ik enkel op indirecte wijze kan tonen hoezeer ik kook. Ik voel me dan bijna imploderen. Ik voel me verdoofd. Ik kan totaal niet meer mindful in dit moment zijn, want dan zou ik het uitschreeuwen. Ik ga op 100% automatic pilot.

Wegvluchten in mezelf

Ik besefte: “Nee, dit wil ik niet meer!” Dat wegvluchten in mezelf, het imploderen van kwaadheid, het investeren van al mijn energie in gewoon doordoen, terwijl er echt iets scheelt. Vooraleer ik tot een constructieve reactie kwam op deze situatie, doorliep ik bizar genoeg een aantal andere stressreacties. Best bizar omdat ik het van mezelf opmerkte. Eerst ging ik van FREEZE automatic pilot-mode naar FIGHT defensive mode: “hoe ongerespecteerd ik mij wel niet voel door zijn opmerking, dat ik dit niet langer pik!”

Weer verbonden

Maar ook daardoor gaat echter mijn kwade, eenzame, angstige gevoel niet weg. Uiteindelijk ga ik maar huilen in het toilet (FLIGHT reactie). Ik merk triest op dat deze situatie de sfeer onhoudbaar maakt op dat moment en beslis om een kwartier te gaan wandelen buiten. Eens buiten voel ik me vrij snel weer verbonden. Verbondenheid met mezelf, mijn man en mijn dochtertje.

Een misverstand

Terug binnen komend, kan ik vanuit kalmte en centrering beschrijven hoe ik me voel. We bespreken wat er in mij gebeurde, waardoor ik zo ontvlambaar werd door zijn opmerking. Mijn man beschrijft ook zijn ervaring, hoe hij het beleefde en wat hem triggerde in mijn gedrag. Al pratend beseffen we dat we het beiden niet slecht bedoelden en dat het zelfs eerder een misverstand is. We merken zelfs op dat we allebei stress hebben op dat moment door iets anders, waar geen van ons drieën iets mee te maken heeft.

Tend & befriend

Hierover spreken schept rust, verbinding, ontspanning, gedragenheid. We zijn geland in de “tend & befriend” reactie op stress. Dit werkt ook op lichamelijk vlak verzachtend, kalmerend en verbindend. Het is volgens mij de enige biologische (natuurlijke) lichaamsreactie op stress, naast -de in dit soort situaties minder constructieve reacties- fight, flight, freeze.

Oplossingen voor frustratie en kwaadheid

Wat doe ik, om zelfs in de voor mij meest ontvlambare situaties, datgene te doen dat het drama niet erger maakt, maar ons uiteindelijk veel dichter brengt bij elkaar? Ik mediteer elke dag. Ik grijp elke gelegenheid aan die ik heb om in te tunen op mezelf, bewust contact te maken met mijn lichaam en adem, ruimte te geven aan hoe ik me voel. En: ik neem mijn gedachten niet te serieus, want that’s where the bullshit starts!!

Ik kan je dit boek aanraden om je gedachtenillusies tot in het diepste te doorprikken. Ik ben er alvast geboeid in verder aan het lezen 🙂 Nillusioneren-dr. Jan Laurens en Anna Peulen.

Take good care and nourish yourself!

Hier alvast een paar gratis mediaties, relaxatie- en yoga oefeningen: inner-glow.eu/gratis

Warme harts-groet
Sharon

*Ik begeleid in mijn ZINHoeve hooggevoelige ondernemende vrouwen naar innerlijke rust en werken vanuit je hart*
*Contacteer me voor een gratis kennismakingsgesprek: inner-glow.eu/contact *
*Neem een in-kijkje in mijn boek op inner-glow.eu/boek *

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *