Bevrijd je van hartsgeheimen!

Als klein meisje kreeg ik van mijn oma, op mijn verjaardag, een dagboek. Wie niet? Ik vond het prachtig en ik heb hem nog steeds. Rood met een slotje erop, want wat je in je dagboek schrijft is voor jezelf en geheim voor anderen, zo werd me verteld. Ik weet nog dat ik mezelf afvroeg, is dat wat erin mij leeft dan zo ‘erg’ dat niemand het mag lezen?

Angst

Ik durfde er zelf al niet meer in te schrijven, uit angst wat er allemaal in zou komen te staan. Uit angst voor wat erin mijn hart zou leven… Uit angst dat wat er daar zou zijn ook slecht zou zijn, want waarom zou het anders geheim moeten blijven? Ik heb er eerlijk waar een bladzijde ingeschreven (meteen op die betreffende verjaardag) over de prille verliefdheid die ik had als tien-jarige. Het heeft daarna zeker vijfentwintig jaar geduurd voordat ik weer echt voluit durfde opschrijven wat erin mij leefde.

Een grote pot

We zijn gewend en geneigd om alles wat we niet fijn vinden aan onszelf, waar we niet trots op zijn of wat ‘geheim’ is, weg te stoppen en er nooit meer naar te kijken. Als in een grote pot met een zware deksel erop, die alleen even open gaat om er nog iets bij te stoppen. Angst, boosheid, oordelen, verdriet, frustratie, noem maar op, alles wat we afkeuren gaat erin, vaak al van kinds af aan. Je kunt je vast wel voorstellen wat er gebeurt als die grote pot vol raakt? Precies, hij gaat pruttelen en de deksel wordt af en toe omhoog geduwd. Je schiet eens uit je slof, je huilt om de gekste en kleinste dingen, relaties lopen niet zoals je zou willen, je weet niet wat je wilt en bij tijd en wijle loop je vast. En ook hier wil je het liefst vanaf! Je hebt nergens zin in en voelt je moe en lusteloos. Ik vind het niet gek, wat denk je hoeveel energie het kost om die deksel steeds dicht te duwen? Veel! Energie die je heel goed voor andere dingen kunt gebruiken. Wilt gebruiken! Voor jezelf en voor de dingen die er voor jou echt toe doen.

Je diepste hartsgeheimen

En je snapt het vast al, die grote ketel, dat is je hart! Vaak vraag ik de mensen die bij mij komen of ze wel eens opschrijven hoe ze zich voelen. Het verbaast me niet dat sommige niet durven. Het vergt moed om het slot van je hart te halen en jezelf aan te kijken. Want als je je diepste hartsgeheimen opschrijft worden ze opeens weer levend en we weten dan niet wat we ermee moeten doen. Ik weet er alles van! Toen ik rond m’n twintigste weer heel langzaam begon op te schrijven hoe ik me voelde werd het me zo te veel dat ik er alleen maar verder van in de put raakte. Terwijl alleen maar de ‘waarheid’ zichtbaar werd, hoe ik mij echt voelde, wat ik echt wilde en wat er werkelijk in mijn hart leefde. Dit betekende ook dat ik stappen moest ondernemen die voor verandering in mijn levenssituatie zouden zorgen, iets wat altijd spannend is, want hey, daar gaat die controle en (zogenaamde) veiligheid! Ik vond het doodeng, wist niet wat ik ermee moest en deed m’n dagboek maar weer dicht. Mijn hart volgde…

Waar het om gaat

Waar het om gaat is dat we vaak onze gevoelens, delen van ons Zelf, niet onder ogen durven te komen. We schamen ons ervoor. We zijn bang dat ze zo slecht zijn, of zo pijnlijk, dat we ze niet aan kunnen, dat we er om veroordeeld worden of dat we anderen ermee kwetsen. We denken dan ook dat we er iets mee moeten dóen, dat we ze moeten onderdrukken, negeren of juist openlijk en met veel bombarie uitspreken (naar de ander). Maar dit is niet wat ze van jou verlangen! Ze zijn er alleen maar om aangekeken te worden, werkelijk gezien te worden en dat betekent gevoeld en erkend…Door jou! In alle openheid en met alle liefde die je bent. Ze willen hetzelfde recht als de zogenaamde ‘positieve’ emoties en gevoelens. Ze willen óók bewust zijn want ze Zijn Bewustzijn. Dat is alles!

Openen van mijn hart

Mijn lieve oma heeft het destijds wel goed aangevoeld, ik hou van schrijven, al is het slot op mijn dagboek verdwenen. Niet zomaar over ieder onderwerp, maar juist over wat er leeft in mijn hart. Zodat het in en aan het licht mag komen. En daar is niks geheims aan. Het omvat de hele wereld. Alles mag er zijn en ja, dat kan soms pijnlijk zijn. Er is geen reden meer om het ongewenste te vermijden of te onderdrukken, maar juist een uitnodiging (en soms een uitdaging!) om er meer van te houden. Want in het openen van mijn hart ontmoet ik mijZelf en is er de mogelijkheid om ieder moment opnieuw terug te keren naar Liefde en Vrijheid. Dat waar we zo naar verlangen en wat we reeds allemaal ten diepste zijn.

♥ Marjolein

 

————————————————————————————————————

Wil jij ook wekelijks de beste blogs en boekentips ontvangen? Meld je dan hier aan en ontvang ★YOUR WEEKLY SHINE★ als eerste in je inbox!

Enneh… volg je ons eigenlijk al op Facebook? Jouw dagelijkse dosis Shine! direct op je tijdlijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *